[ « 7 » اللَّهُمَّ فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ الْقَنِي بِمَغْفِرَتِكَ كَمَا لَقِيتُكَ بِإِقْرَارِي وَ ارْفَعْنِي عَنْ مَصَارِعِ الذُّنُوبِ كَمَا وَضَعْتُ لَكَ نَفْسِي وَ اسْتُرْنِي بِسِتْرِكَ كَمَا تَأَنَّيْتَنِي عَنِ الانْتِقَامِ مِنِّي ] خدايا ! پس بر محمّد و آلش درود فرست و با من با آمرزشت برخورد كن ؛ چنان كه من با اعتراف به گناه با تو برخورد كردم ، و مرا از لغزش‌گاه‌هاى گناهان برگير ؛ چنان كه خود را براى تو پست كردم ، و به پرده پوشيت بر من پرده پوشان ، چنان كه از به كيفر رساندن من درنگ كردى . آمرزش با اعتراف به گناه اعتراف به گناه ، انتقاد از نفس و جبران خطاها با اعمال نيك ، زمينه ساز بخشايش الهى است . در صدر اسلام رسم بر اين بود اگر انسانِ خطاكارى كه عمل او جنايت بر نفس يا خيانت به اسلام و مسلمانان محسوب مىشد و بنابر توبه داشت ، به چند شيوه اقدام مىكرد . بعضى مستقيم به نزد پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله يا معصومان عليهم السلام رفته و اقرار به گناهش مىكرد و آن بزرگواران حدّ يا تعزير شرعى را بر او جارى مىكردند و يا براى او طلب بخشش از درگاه خداوند مىنمودند . بعضى كه از جرمشان بسيار شرمسار و پشيمان بودند ، سر به بيابان گذاشته و